درس 6

کاوش فضایی

1.     هزاران سال پیش،مردم آسمان شب را مشاهده می کردند و مشاهداتشان را در نقاشی های درون غار و سنگ نوشته ها به ثبت می رساندند. این مشاهدات اولیه، بدون تلسکوپ یا وسایل دیگر انجام می شد. تنها چیزهایی که انسان های نخستین می توانستند ببینند عبارت بود از هلال های ماه و بعضی از خصوصیات بزرگتر آن. آنها همچنین می توانستند بعضی از سیارات و بسیاری از ستارگان را ببینند.سپس، حدود 400 سال پیش، تلسکوپ اختراع شد. تلسکوپ به مردم اجازه داد که اجرام آسمانی را با جزئیات خیلی بیشتری مشاهده کنند.

2.     در سال 1609، دانشمند ایتالیایی، گالیله، احتمالا نخستین شخصی بود که از این اختراع جدید، تلسکوپ، برای مشاهده آسمان استفاده کرد. تلسکوپ وسیله ای است که اشیای دور را بزرگ نمایی می کند، یا بزرگ تر می سازد. اندازه ای بزرگ تر نشان می دهد. با این تلسکوپ، گالیله ماه را مشاهده کرد و کوه ها، دره ها و چاله هایی را که هرگز قبلا دیده نشده بود، دید. او همچنین هلال های زهره و چهار قمر در حال گردش به دور مشتری را مشاهده کرد. حدود 50 سال بعد، دانشمند انگلیسی، سِر آیزک نیوتن، از تلسکوپ خیلی بهتری استفاده کرد تا بتواند اجرام دیگر را نیز در فضا مشاهده کند.

3.     عصر جدید کاوش های فضایی در سال 1957 آغاز شد، زمانی که شوروی سابق ماهواره مصنوعی «اسپوتینک 1» را به فضا پرتاب کرد. ماهواره عبارت است از هر جِرم طبیعی، مانند ماه، یا هر شی مصنوعی که دور شی دیگری می چرخد. «اسپوتینک 1»، که تقریبا دو برابر یک توپ فوتبال اندازه داشت، وسایلی را برای اندازه گیری چگالی و دمای بخش فوقانی جَو زمین حمل می کرد. سال بعدش، ابالات متحده ماهواره خودش را به فضا پرتاب کرد. به زودی هر دو کشور در حال فرستادن انسان به فضا بودند.

4.     یکی از معروف ترین برنامه های فضایی آمریکا، «پروژه آپولو» بود. ماموریت های آپولو، دوازده انسان را بین سال های 1967 تا 1972 روی ماه فرود آورد. این فضا نوردان آزمایشاتی را انجام دادند و نمونه هایی از سنگ به همراه آوردند. کار آنها به دانشمندان کمک کرد تا بیشتر با ماه اشنا شوند.

5.     در سال 1977، فضاپیماهای پژوهشی «وُیجر 1 و 2» به فضا پرتاب شدند. فضاپیمای پژوهشی یک وسیله نقلیه ی روباتی است که برای کاوش در اعماق فضا استفاده می شود. فضاپیماهای پژوهشی وُیجِر تصاویری از مشتری، زحل، اورانوس و نپتون ارسال کردند. هر دو وِیجر هنوز در فضای بیرون از منظومه شمسی در حرکند.

6.     دیگر فضاپیماهای پژوهشی اولیه شامل«وایکینگ 1 و 2» می شد که در سال 1976 روی مریخ فرود آمدند، و فضاپیماهای «پایونیر» که از وسایلی خاص استفاده کردند تا زهره را از پشت ابرهای ضخیمی که آن را پوشانده ببینند. دانشمندان امروزی برای شناخت بهتر زمین، منظومه شمسی و آنچه فراسوی آن است، از تلسکوپ فضایی «هابل»، ماهواره و فضاپیماهای پژوهشی استفاده می کنند.

7.     پرتاب اولین ایستگاه های فضایی بین المللی در سال 1998 عصر جدیدی را در کاوش های فضایی آغاز کرد. بالغ بر هفت دانشمند در هر نوبت، قادر خواهند بود که در فضا زندگی و کار کنند. وقتی تمام شود، این ایستگاه فضایی نزدیک به 80 متر طول و بیش از 455000 کیلوگرم، جِرم خواهد داشت. در آینده، ایستگاه های بزرگ تر می توانند برای هزار نفر یا بیشتر، جا داشته باشند.

8.      شاید روزی مردم، مکان هایی برای زندگی روی ماه یا حتی مریخ بسازند. اگرچه تا کنون برنامه ای برای ساخت پایگاه روی ماه وجود نداشته، این پایگاه ها می توانند تا سال 2020 محقق شوند. پایگاه روی ماه می تواند به عنوان ایستگاه نحقیقاتی مورد استفاده قرار بگیرد. برای صرفه جویی، بعضی از موارد مورد نیاز برای ساخت و راه اندازی پایگاه می تواند از خود ماه تهیه شود. برای مثال، بعضی از سنگ های ماه اکسیژن دارند. این اکسیژن می تواند از سنگ ها گرفته شود و توسط مردم ساکن ماه، استفاده شود. اخیرا یک فضاپیمای پژوهشی یخ کافی برای تامین آب پایگاه را در قطب های ماه کشف کرد. برای برق، پایگاه می تواند از انرژی خورشیدی استفاده کند. و بعضی از مواد معدنی می تواند از سطح ماه استخراج شود و برای فرآوری به زمین فرستاده شود.